Fotografia klasyczna – to nie fotografia analogowa!

Witam w kolejnym artykule poświęconym fotografii. Tym razem moim tematem będzie fotografia klasyczna.

To często mylona z fotografią analogową – fotografia, w której nie występuje elektroniczna matryca światłoczuła (stosowana w aparatach cyfrowych), a nośnikiem obrazu są materiały światłoczułe.

Taka pomyłka to poważny błąd merytoryczny. W przypadku fotografii tradycyjnej na emulsji światłoczułej następuje efekt fotochemiczny, a w przypadku fotografii analogowej materiałem światłoczułym jest urządzenie elektroniczne analogowe i nie występuje żadna reakcja chemiczna.

Co to jest materiał światłoczuły w fotografii tradycyjnej?

Materiały światłoczułe to wszelkiego typu filmy, papiery, błony, płyty i klisze itp. Materiały wrażliwe na światło oparte są na światłoczułych halogenkach srebra lub chromianach. Materiały światłoczułe dzielimy na pozytywowe i negatywowe i mogą występować w postaci bardzo cienkiej warstwy światłoczułej na różnych typach nośników. Poniżej wybrane z nich:

  • klisza – to sztywna płyta szklana, metalowa lub z tworzywa, często mylona z błoną fotograficzną. Jest bardzo sztywna i nie powoduje odkształceń obrazu. Jej warstwa światłoczuła to emulsja halogenosrebrowa. Płytki mogą mieć różny format.
  • błona fotograficzna – najczęściej stosowana w aparatach fotograficznych w postaci ciętej i perforowanej wstęgi zamkniętej w kasecie. Błona składa się z nośnika jakim jest tworzywo sztuczne (octan celulozy) o bardzo dużej przejrzystości oraz emulsji światłoczułej. W przypadku błon kolorowych każda z kolejnych warstw emulsji światłoczułej przedzielona jest odpowiednimi filtrami barwnymi
  • papier fotograficzny – elastyczny i nie przeźroczysty koloru białego wykonany z papieru lub tworzywa sztucznego. Używany do wykonywania odbitek fotograficznych. Oczywiście wymienione powyżej rodzaje to nie wszystkie, ale wybrałem je ponieważ ich znajomość jest niezbędna w fotografii tradycyjnej.
Dlaczego fotografia tradycyjna?

Na przykład w fotografii tradycyjnej na nośnikach srebrowych, wciąż zaletą pozostaje rozdzielczość, nawet przy użyciu małego formatu. Dla przykładu, negatyw Fomapan Creative 200 według danych producenta osiąga zdolność rozdzielczą na poziomie 110 linii/mm. Oznaczałoby to przybliżony ekwiwalent 12.100 pkt obrazu na mm2 filmu. Przy rozmiarze klatki 24×36 mm daje to w przybliżeniu 10.454.400 pkt obrazu. Przewyższa to zdolność rozdzielczą większości współczesnych aparatów cyfrowych, zwłaszcza że producenci tych ostatnich używają oznaczenia w Megapikselach (Mpx lub MPix) pomijając fakt, że aparaty te używają filtrów Bayera. Ponadto, nawet w najtańszych modelach aparatów klasycznych ma się do czynienia z większym obszarem światłoczułym, bo z pełną klatką 24×36 mm (w aparatach cyfrowych jej odpowiednikiem jest matryca pełnoklatkowa, dostępna tylko w niektórych modelach profesjonalnych). Dla filmu w średnim formacie można już mówić o 43.560.000 pkt (43 Mpix), a istnieją także materiały o większej rozdzielczości, np. filmy Ilford. (źródło Wikipedia)

Jak odróżnić aparat ?

Aparaty do fotografii tradycyjnej różnią się wizualnie w zasadniczy sposób od aparatów do fotografii cyfrowej. Poniżej zdjęcie obu body. Z przodu patrząc na aparat możemy nie dostrzegać istotnych różnic (poza designem związanym z postępem technologicznym).

Poniżej przykładowe aparaty. Klasyczna Praktica MTL 5B oraz cyfrowa SONY ALFA 350.

Najistotniejsze różnice znajdziemy z tyłu aparatów. Aparat cyfrowy najczęściej wyposażony jest w kolorowy ekran i nie ma możliwości otwierania body. Aparat klasyczny to tzw. puszka, którą otwieramy w celu założenia kasety z błoną światłoczułą. Dodatkową cechą tego typu aparatów są pokrętła służące do przewijania (znajdujące się najczęściej z lewej strony body oraz znajdująca się po przeciwnej stronie dźwignia naciągowa mechanizmu sprężynowego. W nowszych modelach np. Canon EOS 33 mechanizm sprężynowy zastąpiono elektrycznym.

fotografia klasyczna
Nastogadka.eu

Klasyczny aparat fotograficzny na błonę światłoczułą, ale jest często mylony z analogowym. Trzeba sobie jasno powiedzieć:

Aparat klasyczny nie jest analogowym, ponieważ nie występuje w nim sygnał analogowy! Jego działanie jest oparte wyłącznie na mechanicznym naświetlaniu błony światłoczułej w postaci klisz bądź kasety z ciętą w paski błoną zwaną popularnie filmem.

Mój przyjaciel Jacek jest fanem klasycznej fotografii krajobrazowej. Dzięki jego uprzejmości możecie obejrzeć kilka prac wykonanych różnymi aparatami klasycznymi (Praktica VLC3; Canon EOS 50e;  Canon EOS 33).

fotografia klasyczna
Jacek foto Canon EOS 33

Niestety ich jakość jest w rzeczywistości dużo lepsza niż prezentowane poniżej skany. Ich publikacja jest możliwa dzięki temu, że odbitki papierowe zostały zeskanowane i przetworzone dzięki technologii cyfrowej.

fotografia klasyczna
Jacek – foto Praktica VLC3
fotografia klasyczna
Jacek foto Praktica VLC3
fotografia klasyczna
Jacek foto Canon EOS 50e
fotografia klasyczna
Jacek foto Canon eos 50E KIT

Fotografia klasyczna to technika z minionych lat. Na szczęście nie została zapomniana i zyskuje z roku na rok coraz większą rzeszę fanów. Mimo, że technologia cyfrowa daje ogromne możliwości i znacząco obniża koszty wykonywania i publikacji fotografii,  w moim przekonaniu nigdy nie zastąpi całkowicie fotografii klasycznej. Fotografia ta jeszcze długo będzie sztuką, której opanowanie daje ogromną frajdę i pokazuje świat taki, jakim rzeczywiście jest – prawdziwy i piękny!

Fotografia klasyczna – to nie fotografia analogowa!; Marcin

 

zobacz również:

Pentacon 1.8 50 vs Helios